.....เมื่อเห็นสมควรแก่เวลา ช่วงเวลาแห่งความสนุกในการเล่นเครื่องบินโฟมลำเล็กได้จบลง....

...อันที่จริง จะว่าไป พวกเราได้ใช้เวลาเล่นร่าเริง และกินมื้อแรกอย่างบ้าคลั่งกันนานมากทีเดียว น้อยหน่าจึงสันนิษฐานว่าพี่ๆเค้าคงจะกลัวว่าพวกเราจะโตแต่ตัว แต่สมองฝ่อกันไปเสียก่อน

เนื่องจากเท่าทีดู เหมือนว่าพวกเราจะเอาแต่เล่นไม่เน้นสร้างสรรค์ซักเท่าไร พี่ๆทั้งหลายก็เลยรีบผลักดันให้ทุกๆคนรวมตัวเพื่อออกเดินทางมุ่งหน้าสู่สถานที่ๆเดียวในทริป ที่ดูเหมือนจะเป็นข้ออ้างชั้นดีว่าทริปนี้ยังพอมีสาระกะเค้าอยู่บ้าง....

......พระราชนิเวศน์มฤคทายวัน......

ก่อนที่จะออกเดินทาง เราก็ได้ฉายภาพร่วมกันเพื่อเป็นที่ระทึกให้เอาไว้ดูต่างหน้าเวลาคิดถึง กันพอหอมปากหอมคอ

เมื่อลูกสมุนครบ ราชรถครบ
เราก็เริ่มออกเดินทางอีกครั้ง

ไม่ถึงสองชั่วโมงให้หลัง
พวกเราก็ได้พบว่าการเยี่ยมชมพระราชนิเวศน์นั้น
ได้สิ้นสุดลงเรียบร้อยแล้ว ซึ่งนับว่า
เป็นเวลาที่สั้นมากสำหรับการเที่ยวชม
พระที่นั่งแห่งนี้ (นี่ขนาดนับรวมเวลา
เดินเข้า-ออก เวลาเข้าห้องน้ำ เวลากินขนม
และเวลาเปลี่ยนชุดแล้วนะเนี่ย)
หลายคนอาจจะสงสัยว่าเหตุใดพวกเราจึง
ใช้เวลาน้อยนิดในการเยี่ยมชม
สถานที่แห่งความรู้คู่ประวัติศาสตร์แห่งนี้

พระราชนิเวศน์มฤคทายวัณ ห่างจากหาดชะอำประมาณ 10 กม. ทางใต้ ซึ่งเป็นที่ประทับแรมฤดูร้อนใน
พระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัว ตั้งอยู่ริมทะเล (เริ่มมีสาระ)

พระราชวังแห่งนี้เป็นเรือนไทยทรงปั้นหยา สร้างจากไม้สักและอยู่ติดทะเล หากใครสนใจศึกษาประวัติของสถานที่นี้
สามารถเข้าไปอ่านได้ใน วิกิพีเดีย

บอกได้เลยตรงนี้ว่า ในขณะที่เยี่ยมชมพระที่นั่งฯนั้น ทุกๆคนทำเสมือนว่ามาเดินเล่น เปลี่ยนบรรยากาศ และสถานที่ถ่ายรูปกันเท่านั้น เพราะสปีดในการเดินของสมาชิกทั้งหลายสูงมาก คล้ายๆเดินผ่านให้ครบทุกห้องไปอย่างนั้นเอง อย่างไรก็ดีเหล่าสมาชิกก็ยังมีแก่ใจเจียดเวลามาหามุมชักภาพเดี่ยวบ้าง ผลัดบ้าง หมู่บ้างไปมา เพื่อเก็บเอาไว้เป็นอุทาหรณ์หักับตัวเองว่า ไม่ว่าจะใช้ความพยายามอย่างไร หรือเท่าไรก็ตามที่จะชื่นชมกับเรื่องมีสาระ สัญชาตญาณภายในตัวของพวกเราจะต่อต้านโดยสั่งการให้ ในท้ายที่สุดแล้วพวกเราต้องเอาตัวออกห่างจากสิ่งมีสาระนั้นๆให้เร็วที่สุดอย่างที่เรารับรู้ได้จากทริปนี้

แม้ว่าก่อนจะออกเดินทางจากร้านอาหารไปนั้น โรสจะได้เปรยกับต้อมแล้วว่า

โรส: เดี๋ยวเรากำลังจะเดินทางไป เอ่อ เอ่อ ชื่ออะไรนะ (ทำหน้าหลุกหลิก และหันมามองหน้าต้อม)
ต้อม: เอ่อ........ (ดูมีทีท่าพยายาม แต่แล้วก็เงียบไป)
โรส: ..........
(แล้วก็มีสียงสวรรค์บอกออกมาว่า พระราชนิเวศมฤคทายวัน)
โรส: อืม เราจะได้พาหลานๆไปเรียนรู้เกี่ยวกับประวัติศาสตร์ เราต้องทำตัวมีสาระ
ต้อม: ใช่ พอไปถึงแล้ว......เราจะทำตัวมีสาระโดยการ....
โรส: นี่คือพระราชนิเวศมฤคทายวัน นี่คือห้อง นี่คือคน........ (ทำท่าผายมือประกอบจากซ้าย ไปขวา ประหนึ่งให้ตัวเองเป็นไกด์).....

อย่างไรก็ดี การไปพระราชนิเวศมฤคทายวันก็ได้ทำให้เราก็ได้เห็นภาพบางภาพ
ที่น้อยนัก ที่เราจะมีโอกกาสได้เห็น .....

คือ เนื่องจากที่นี่เค้าเข้มงวดเรื่องการแต่งกาย เลยออกกฏบังคับให้คนที่ใส่กางเกงหรือกระโปรงสั้นเหนือเข่า
ต้องนุ่งผ้านุ่งทับ สำหรับทริปเราก็มีผู้เข้าร่วมกลุ่มนุ่งผ้าทับ
ได้แก่ พี่หมู หลานเบ๊บ แจน และพี่เบธ อันนี้ขอพูดถึงรายหลังสุด เพราะเหมือนว่าพี่เบธจะรู้ตัวล่วงหน้าว่าจะต้องมาใส่ผ้านุ่งทับอีกที เพราะบังเอิญว่าพี่เบธใส่เสื้อย้อนยุคนิดๆมาด้วย เลยทำให้เมื่อพอนุ่งผ้านุ่งทับไปแล้ว ทีนี้ ก็เลยเป็นเรื่องยากที่เราจะแยกว่าไหนคือสมาชิกทริป และไหนคือเจ้าหน้าที่

แต่น้อยหน่าอยากบอกพี่เบธไว้เลยนะคะว่าพี่เบธนุ่งแล้วดูน่ารักมาก เราโชคดีจริงๆที่ได้เห็นเพราะมันคงมีโอกาสน้อยมากจริงๆ
ที่พี่เบธจะลุกขึ้นมาแต่งตัวอย่างนี้

.......ได้ผล มันขำ......... แต่ทว่า.....มันได้สะท้อนว่าเราช่างเป็นผู้มีสาระ(น้อย)กันเสียเหลือเกิน ทั้งคนเล่นมุข และคนขำ เฮ้ออออออออออออออ ให้มันได้อย่างนี้สิ (เพราะชั้นก็เผลอตัวขำไปด้วยเหมือนกัน งือออออออ).......

แต่ก็ดีแล้วล่ะโรสที่โรสยังไหวตัวทันซะตั้งแต่เนิ่นๆ เพราะเมื่อเริ่มรู้ตัวว่าคงทำตัวมีสาระไปกว่านี้ไม่ได้ ศิรินทิพย์จึงได้ยอมรามือไปจากการเล่นมุข รับสมอ้างว่าตัวเองสามารถเปลี่ยนเข้าสู่โหมดมีสาระได้

***คำเตือน ก่อนเล่นมุขสาระครั้งใด โปรดปรึกษาคนรอบข้างก่อนทุกครั้ง เด็ก ควรมีผู้ปกครองให้คำแนะนำขณะฟังมุขมีสาระจากพวกเราชาวคณะทริปปราณอย่างใกล้ชิด ไม่เชื่ออย่าลบหลู่ เพราะว่าไม่ว่าเมื่อไรก็ตามที่ไม่โรสหรือต้อมได้เล่นมุขมีสาระ......มักจะได้ผลเพราะมีคนหลงกลเสมอๆ ไม่เชื่อไปถามพี่เปิ้ลดูได้ (เอ แต่ว่าสำหรับพี่เปิ้ล เรายังจะต้องให้คำแนะนำอยู่รึเปล่าน้า อิอิ) *****

พี่ออฟ ต้องขอประทานอำภัย
มา ณ ที่นี้ด้วย ...

ที่มิสามารถถ่ายรูปเบธใส่ผ้าถุง
มาโชว์ได้ เพราะเบธเดินหลบกล้อง
ได้เก่งมากกก